Λέτε;

Παιδιά μαζέψτε τα. Το είπε ο άνθρωπος. Δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθος, δεν είχε καταλάβει την έκταση, πιθανόν να παραπλανήθηκε (σωστά κύριε Σανιδα;). Βέβαια αυτά για την υπόθεση Βατοπαιδίου 3 μήνες μετά. Το πιο πιθανόν όμως είναι σε 3 μήνες από τώρα να βγει και να δηλώσει πως μόλις τώρα αντιλήφθηκε τι συνέβη στο κέντρο της Αθήνας τις τελευταίες 2 εβδομάδες.

Παιδιά μαζέψτε τα. Αφήστε στον άνθρωπο λίγο χρόνο να σκεφτεί, να αναλογιστεί, να συνειδητοποιήσει, να χωνέψει τι έχει συμβεί. Ας μην είμαστε αυστηροί. Απλά χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο για να καταλάβει. Εντάξει ο Γιωργάκης (γεια σου αρχηγέ) το έπιασε νωρίτερα το νόημα, αυτό όμως δεν σημαίνει κάτι.

Εκτός κι αν.... δεν θέλω να το πιστέψω. Λέτε να ψεύδεται; Λέτε να μας παραπλανά;

Αγχώθηκα.

Αντίο Αλεξανδρε

Θέλω κι εγώ να πω ένα αντίο στον Αλέξανδρο. Μια βδομάδα μετά την δολοφονία του θέλω κι εγώ να του πω καλό ταξίδι να τον συντροφεύει μαζί με χιλιάδες άλλες φωνές.

Ψάχνοντας μια φωτογραφία του βρήκα όλες αυτές που έχουν αναρτηθεί στα blog, έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στα κανάλια και στις εφημερίδες.

Επέλεξα όμως αυτή. Και την επέλεξα συνειδητα. Διότι όσο την κοιτάω τόσο περισσότερο οργίζομαι για όσα έχουν συμβεί. Το γέλιο αυτού του παιδιού, η ζωντάνια του, δεν μ' αφήνουν να ησυχάσω. Πρέπει όλοι μας να αντιληφθούμε τι ακριβώς χάσαμε.

Αυτό το παιδί, ο 15 χρονος αυτός νέος είχε όλη του τη ζωή μπροστά. Και κάποιος αστυνομικός, μέρος ενός ολόκληρου συστήματος δομημένου πάνω στην ατιμωρησία και ασυδοσία, έκοψε το νήμα της ζωής του. Αυτό το παιδί όμως, πέρα από ενα γλυκό μουτράκι που θα λείψει στους φίλους του, πέρα από γιος που θα λείψει τρομερά στην μάνα του και τον πατέρα του, θα λείψει και σε όλους μας. Όπως κάθε παιδί που χάνεται λείπει σε όλους μας.

Ο καθένας από μας αποτελεί συνισταμένη των δυνατοτήτων του. Και όταν βρισκόμαστε στην εφηβεία, οι δυνατότητες αυτές είναι αναρίθμητες. Δολοφονώντας τον Αλέξανδρος, η κοινωνία μας δολοφόνησε όλες αυτές τις δυνατότητες.
Δολοφόνησε έναν γιατρό που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά.
Δολοφόνησε έναν δάσκαλο τον οποίο οι μαθήτες του θα λάτρευαν.
Δολοφόνησε έναν σύζυγο, έναν πατέρα, έναν παππού
Δολοφόνησε χιλιάδες άτομα, κι αυτό κάνει το έγκλημα ακόμα πιο εξοργιστικό.

Δεν πέθανε ένα παιδί. Πέθανε όλόκληρη η κοινωνία μας.

Έτσι ξεκινήσαν όλα... (για μένα τουλάχιστον)

Δεν μπορώ.
Πρέπει κι εγώ κάπου να μιλησω. Πρέπει κάπου να ξεσπάσω. Θα μου πείτε βέβαια γιατί δεν πάω κάτω στο κέντρο να τα σπάσω. Οι καιροί ενδείκνυνται για τέτοιου είδους αντιδράσεις. Όμως δεν μπορώ. Αδυνατώ. Όλες αυτές οι αστικές ψευδαισθήσεις με τις οποίες με γαλούχησαν και μ' ανέθρεψαν δεν με αφήνουν. Ακόμα και τώρα, 29 χρονών πλέον, όταν βλέπω τέτοιου είδους καταστροφές κάτι μέσα μου αντιδρά. Ο νους μου λέει πως ό,τι συμβαίνει, γίνεται μόνο για καλό. Παρόλα αυτά, κάτι μέσα μου...

Επειδή λοιπόν αυτό το κάτι με εμποδίζει, δεν μ' αφήνει, αποφάσισα να αντιδράσω όταν αυτό κοιμάται, να αντιδράσω μέσα από αυτό το blog. Να μιλήσω για όλα αυτά που δεν μπορώ να κάνω. Γιατί αλλιώς... θα σκάσω.