Έτσι ξεκινήσαν όλα... (για μένα τουλάχιστον)

Δεν μπορώ.
Πρέπει κι εγώ κάπου να μιλησω. Πρέπει κάπου να ξεσπάσω. Θα μου πείτε βέβαια γιατί δεν πάω κάτω στο κέντρο να τα σπάσω. Οι καιροί ενδείκνυνται για τέτοιου είδους αντιδράσεις. Όμως δεν μπορώ. Αδυνατώ. Όλες αυτές οι αστικές ψευδαισθήσεις με τις οποίες με γαλούχησαν και μ' ανέθρεψαν δεν με αφήνουν. Ακόμα και τώρα, 29 χρονών πλέον, όταν βλέπω τέτοιου είδους καταστροφές κάτι μέσα μου αντιδρά. Ο νους μου λέει πως ό,τι συμβαίνει, γίνεται μόνο για καλό. Παρόλα αυτά, κάτι μέσα μου...

Επειδή λοιπόν αυτό το κάτι με εμποδίζει, δεν μ' αφήνει, αποφάσισα να αντιδράσω όταν αυτό κοιμάται, να αντιδράσω μέσα από αυτό το blog. Να μιλήσω για όλα αυτά που δεν μπορώ να κάνω. Γιατί αλλιώς... θα σκάσω.